چاشت با احمد مطهری و نعمت رحیمی

دو تن از دوستان مقیم انگلستان

 

از محمد ضیاء شفایی

دریکی از روز های تعطیلی عید و در جریان دید و باز دید از خانواده ها و دوستان چهل باغتوی پشی مقیم شهر کابل، فرصت آن مسیر گردید تا چاشت مهمان آقای مطهری در یکی از رستورانت های شهر کابل باشیم. مطابق رسم و رواج های مردم ما، مهم بود که ما میزبان آقای مطهری در یکی از خانه های خویش در کابل میبودیم، اما در نتیجه پافشاری زیاد جناب مطهری، یک تعداد از دانشجویان فارغ التحصیل و مقیم شهر کابل بشمول انجنیر لطیف جعفری، انجنیر آصیف اکبری، حسین پویا، علی تابش، ضیا شفایی، حسین نظری و محمد امان مظفری،چاشت را مهمان ایشان بودیم.

با استفاده از فرصت پیش آمده، بحث های پیرامون مسایل و مشکلات منطقه در زمینه های علمی، فرهنگی و اجتماعی پیش آمد و جمع از جوانان مقیم کابل از خدمات مالی چشم گیر دوستان مقیم انگلیس در مقطع زمانی بین سالهای 2002 – 2005 قدردانی نموده و دلیل مقطعی بودن این کمک ها را از آقایان مطهری و رحیمی جویا شدند!

در پاسخ این سوال آقای مطهری گفت که عدم استفاده موثر از کمک ها و رقابت بر سر تعدد و افزایش مکان های علمی – فرهنگی باعث دلسردی جوانان مقیم انگلیس گردیدند. ایشان مشخصاً از کتابخانه ها نام برد و بیان نمود که در ابتدا یک مرکز به عنوان کتابخانه به کمک مالی جوانان مقیم انگلیس در منطقه ساخته شد و همان کافی بود که دوستان دانشجو در صدد ساختن کتابخانه جدید نمیشدند.

در پاسخ این دیدگاه آقای مطهری، دوستان دانشجو گفتند که ایجاد کتابخانه یکی از اهداف های عمده دانشجویان در پهلوی لیسه شدن مکاتببوده و بهانه اصلی برای تشکل انجمن فرهنگی پیام در سال 2003 میلادی گردید. بناً هدف از ساختن کتابخانه در منطقه رقابت نبوده، بلکه یکی از نیازمندی های اساسی مردم بود که خود دانشجویان نبود آنرا از دوران متعلمی خویش احساس نمودند. ازینرو کتابخانه ایجاد شده توسط دانشجویان قبل از ایجاد هر مرکز رسمی به عنوان کتابخانه، در دکان های کرایی برای مدت زیاد آغاز به فعالیت نموده و خدمات علمی – فرهنگی را برای علاقمندان ارایه نمودند. بنا بر نبود بودجه کافی کار ساختمان آن برای یکی دو سال به تعویق افتادند. بر علاوه دانشجویان تعدد مراکز فرهنگی را به سود مردم منطقه دانسته و مشخصاً اشاره نمودند که کتابخانه را که دانشجویان ساختند، یکی از مفیدیت های خیلی عمده آن تحت ملکیت عمومی در آمدن زمین های چهار طرف کتابخانه میباشد که در آینده میتوان ازان استفاده های مهمرا به نفع مردم نمود.

آقای نعمت رحیمی بر کم کاری های پناهجویان در امر کمک مالی به منطقه تایید نموده و مشخصاً از کمک مالی چشم گیر دوستان بابه به منطقه شان به عنوان نمونه یاد آوری نمود. ایشان مصروفیت های شخصی جوانان و پراکنده بودن آنها را در شهر های مختلف، یکی از عوامل کم کاری ها شمردند. در ضمن آقای رحیمی بر پشتکار و تلاش های خستگی ناپذیر دانشجویان اشاره نموده و گفتند که دانشجویان باید کار زیاد را انجام دهند تا توجه و اعتماد پناهجویان بیرون از کشور را جلب نمایند. ضمن تایید این نظر آقای رحیمی، دانشجویان اضافه نمود که جلب اعتماد و توجه صرفاً با نگاه کردن از راه دور مشکل بوده و این پروسه میتواند از طریق داد و گرفت حد اقل در حد امتحانی، خوبتر صورت میگیرد. در حالیکه دوستان بیرون از کشور و خصوصاً اروپایی ها با وجود توانایی های مالی خوب، حتی یکبار هم انجمن فرهنگی پیام را امتحان نکردند که آیا این جمع قادر به کار کردن بوده و میتوانند مدیریت موثر از کمک های مالی شان نمایند؟

در اخیر بحث، همه به این نتیجه رسیدند که جمع ما، همه بیرون از چهل باغتو، چه در اروپا و یا کابل زندگی کرده و بصورت انفرادی همه ما قادر هستیم تا به کمبودی های انفرادی و خانواده گی خویش رسیده گی نماییم. مهم اینست که چطور بتوانیم به مشکلات و نیازمندی های منطقوی خویش نیز رسیده گی نماییم؟ همه تایید نمودند که باید دست به دست هم داده و به کمک مردم و منطقه خویش بشتابیم. در صدد تقویت روحیه همکاری که یکی از سرمایه های عمده اجتماعی است، باشیم. نیازمندی منطقه ما صرفاً کتابخانه و مکتب نبوده، بلکه اولویت های زیاد وجود دارند که باید به آنها پرداخته شود.

نکته اخیر که یاد آوری گردید این بود که در طی چند سال اخیر پول های بیرونی که در منطقه ما سرازیر شد، بیشتر از هر منطقه جاغوری بود. ولی متاسفانه مصرف بی رویه آن، امروز ما را به مشکل جدی اجتماعی – فرهنگی رو به رو نموده است. پس چطور بتوان یک در صدی کوچک از پول های سرازیر شده در منطقه را به نفع عمومی سوق داد؟