نظر کو تاهی بر انجمن فرهنگی پیام
انجمن فرهنگی پیام در سال 1382هجری شمسی توسط جمعی از دانشجویان چهل باغتوی پشی که در دانشکده های مختلف دانشگاه کابل مشغول تحصیل بودند تآسیس گردید .
هدف از تآسیس انجمن فرهنگی پیام : ضروری ترین واساسی ترین نیاز جامعه ومردم ما درکل وبطور اخص منطقه ما احیا وتقویت فرهنگ ودانش میباشد
از انجائیکه اساسی ترین عنصر برای تحول وتغیر در جامعه تغیر فکری وفرهنگی در همان جامعه می باشد لذا ضرورت تقویت وشروع کار برای تحول در جامعه چیزی نسیت جز کار فرهنگی وافزودن پری بر بال های دانشی دانش اموزان. انجمن فرهنگی پیام که در ابتدا بنام انجمن فرهنگی دانشجویان چهل باغتوپشی شروع به کار کرد کارهای فرهنگی را در الویت کاری خود قرار داده وبا این مهم اغازبه کار کرد.
انجمن فرهنگی پیام که معتقد به کارهای اصلاحی قدم به قدم (قطره قطره جمع گردد وانگهی دریا شود ) می باشد. کارخودرا از یک نقطه اغاز کرده وبه امید توسعه کاری شان در مناطق مختلف می باشد که اولین قدم شان را درین راستا درسال 1382 برداشت که اولین اقدام واغاز کاراین انجمن تاکید وراه یابی برای ارتقای مکتب متوسطه چهل باغتو پشی به لیسه بود, چون برای راه یابی به موسسات تحصیلات عالی وتربیه اشخاص متخصص وکارا عبور ازمرحله دوره ابتدائیه به عالی یک ضرورت قطعی بود زیرا برای اکثریت این امکان موجود نبود که دوره لیسه راه در بیرون ازمنطقه ادامه دهد به جزاز تعداد انگشت شماری ومخصوصا برای دانش اموزان دختر این امر تقربیا ناممکن بود .
از همین جا بود که داشتن لیسه برای منطقه یک امر ضروری بود این انجمن باارسال نامه های وارتباطات مستقیم با استادان ومدیریت مکتب ونهادها بار بار بر ضرورت این مهم را طرح نمود و درمورد ان به تبادل نظرپرداختند . دیگر استادان وبزرگان هم در این مورد تلاش های شان را اغاز نمودند تا اینکه قدم به قدم به آرزوی دیرینه خود رسیدیم این تلاش وکوشش توسط معلمین محترم ؛همکاری خیر خواهان وانجمن دانشجوی با وجود بعضی مشکلات و موانع حتی سنگ اندازی ها به تحقق پیوست که امروز شاهد ثمر دهی ان هستیم ؛ سالانه تعدادی زیادی از دانش اموزان اعم از پسرودختر از این مکتب درامتحان ورودی دانشگاه (کانکور ) شرکت میورزند ودر دانشکده های مختلف دانشگاه های افغانستان یا خارج از کشور جذب می گردد.
هدف دوم ومهم انجمن فرهنگی پیام ایجاد مراکز فرهنگی وآموزشی ودر قدم اول ایجاد کتابخانه برای بلندبردن سویه علمی وآگاهی های عامه ومخصوصاٌ دانشجویان ودانش آموزان بود، چون نظربه تجربه هایئ شخصی خود بنده و اکثر دوستان ، منطقه ما فاقد منابع علمی بوده است که همیشه آنرا احساس میکردیم از آنجایکه میدانم پاسخ گفتن به نیاز مبرم دانش آموزان علما و آگاهان که اهل مطالعه و کتابخانی میباشد چیزی نیست جز ایجاد مراکز علمی چون ایجاد کتابخانه وفراهم آوری کتاب های مورد ضرورت انها.
درعین حال ترویج فرهنگ کتابخانی در جامعه و ارتقا سطح دانش عمو می،درصورت میسر است که ما قدم عملی را در این راه برداریم، لذا ازهرنقطه نظرایجاد کتابخانه یک امرضروری بود، انجمن فرهنگی پیام تحقق انرادراولویت کاری شان قراردادند. هرچند فعالیت ها وافتتاح کتابخانه توسط انجمن فرهنگی پیام ازسال 1384 آغاز گردید وتا حدودی پیش رفت که توضیح فراز ونشیب انرا درمقاله دیگر تحت عنوان کتابخانه چهل باغتویی پشی در این ویلاگ مطالعه خوا هید کرد، بله چنانچه گفته امدیم اولین قدم هائی در راستائی افتتاح کتابخانه و فراهم نمودن تعداد کتاب های علمی ،فرهنگی واموزشی برداشته شد وکتاب های موجود درکتابخانه موقتی (دوکان) مورد استفاده علاقه مندان قرار می گرفت ، اما به نسبت نبود امکانات ما ساختمان معین ومناسب برای کتاب نداشتیم بهر صورت تمام این گزارش ها در مقاله مشخص با تفصیل بیا ن می شود .
اما چیزی مهم که درین جاه منظور ماست اینست که ایجاد یک کتابخانه برای ترقی سطح فکری وآگاهی یک ضرورت است .
مژده مهم اینست که در نتیجه تلاش هائی انجمن فرهنگی پیام ما درآستانه تحقق این امرمهم هستیم که در گزارش ویژه با تفصیل انرا خدمت تان تقدیم خواهیم کرد.
هدف بعدی انجمن فرهنگی پیام ایجاد مراکزآموزشی ، برگزاری کنفرانس ها برای ارتقائی سطح آگهی مردم ،برداشتن سدهائی رشد اجتماعی ومبارزه با خرافات ،روشنگری بیدارکردن استعداد ها ی خفته درجامعه ما، فراهم نمودن زمینه گفتمان درعرصه هائی مختلف میان اقشارمختلف جامعه ودر نتیجه تلاش برای بلند بردن سطح رفاه وآماده ساختن خدمات اجتماعی ،صحی ،فرهنگی برای مردم (چون ایجاد شفاخانه ،مکاتب ،مراکزآموزشی وغیره) میباشد.
البته به کمک تمام دوستان آگاه ودلسوز درداخل وخارج کشور نیاز است تا دست به دست هم داده کارهائی مهم را برای مردم نیازمند خود انجام دهیم .
درضمن دوستان می تواند برای معلومات بیشتر درباره اهداف و ساختار انجمن فرهنگی پیام به اساسنامه
انجمن مراجعه نماید که بزودی از ویلاگ پیام به نشر می رسد.
آصف اکبری